نویدکریمی- به گزارش دیارجنوب، بوشهر همواره یکی از قطب‌های اصلی کونگ‌فو کشور بود؛ استانی که در مسابقات کشوری مدعی کسب سکوهای قهرمانی محسوب می‌شد، مربیان توانمند، داوران برجسته و ورزشکاران پرافتخاری را به کشور معرفی می‌کرد و حضور پرشور خانواده بزرگ کونگ‌فو در مسابقات، همایش‌ها و برنامه‌های مختلف، زبانزد بسیاری از استان‌ها بود.
اما امروز، با گذشت چند سال از پایان دوران کرونا، یک سؤال جدی ذهن بسیاری از فعالان این رشته را درگیر کرده است؛ چرا کونگ‌فو استان بوشهر دیگر شور، نشاط، انسجام و جایگاه گذشته را ندارد؟
این یادداشت نه از سر دشمنی، بلکه از روی دلسوزی برای رشته‌ای نوشته شده است که سال‌ها برای آن زحمت کشیده شده و نباید سرمایه انسانی و فنی آن به سادگی از بین برود.
واقعیت این است که دوران پس از کرونا، برای بسیاری از رشته‌های ورزشی دوره‌ای سخت بود، اما تفاوت مدیران موفق با مدیران ناموفق در همین نقطه مشخص می‌شود؛ مدیران موفق تلاش کردند خانواده ورزش خود را دوباره دور هم جمع کنند، انگیزه ایجاد کنند، برنامه‌ریزی داشته باشند و سرمایه‌های انسانی را حفظ کنند. این در حالی است که در کونگ‌فو استان بوشهر، بسیاری از مربیان، داوران، ورزشکاران و حتی پیشکسوتان، به مرور از فضای فعالیت فاصله گرفته‌اند و تاکنون اقدام مؤثری برای بازگرداندن این سرمایه‌های ارزشمند مشاهده نشده است.
یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این افت، کیفیت اعزام تیم‌های استان به مسابقات کشوری است. تیم‌هایی که روزگاری مدعی قهرمانی بودند، امروز نه از نظر فنی و نه از نظر مدیریتی، تصویر گذشته را ارائه نمی‌کنند. نتیجه این روند نیز کاملاً مشخص است؛ از دست رفتن سکوهایی که سال‌ها متعلق به استان بوشهر بود و کاهش جایگاه این استان در رقابت‌های ملی.
استان بوشهر تا پیش از کرونا، همواره یکی از رقبای اصلی استان‌های قدرتمند کشور محسوب می‌شد. کسب جام‌های قهرمانی، سکوهای متعدد و حضور پررنگ ورزشکاران استان، حاصل سال‌ها برنامه‌ریزی و تلاش مربیان، پیشکسوتان و ورزشکاران بود. اما امروز این جایگاه به شکل محسوسی تضعیف شده است و این موضوع نمی‌تواند صرفاً به تغییر نسل ورزشکاران یا شرایط عمومی کشور نسبت داده شود. مدیریت ورزشی نیز باید سهم خود را در این وضعیت بپذیرد.
از سوی دیگر، کاهش چشمگیر استقبال داوران از مسابقات و حتی دوره‌های دانش‌افزایی، زنگ خطری جدی برای آینده این رشته است. داوران یکی از مهم‌ترین ارکان هر مسابقه هستند. وقتی انگیزه حضور در میان آنان کاهش پیدا می‌کند، باید از خود پرسید چه عواملی باعث این وضعیت شده است؟ آیا جایگاه داوران آن‌گونه که شایسته است مورد توجه قرار گرفته است؟ آیا از ظرفیت و تجربه آنان به درستی استفاده شده است؟ این‌ها پرسش‌هایی است که مسئولان باید به آن پاسخ دهند.
نگاهی به آمار نیز این کاهش را به خوبی نشان می‌دهد. مسابقات استانی که تا چند سال پیش معمولاً با حضور بیش از ۲۰۰ شرکت‌کننده و حداقل ۲۵ داور برگزار می‌شد، اما امروز در بسیاری از موارد با کمتر از ۸۰ ورزشکار و کمتر از ۱۵ داور برگزار می‌شود. این کاهش قابل توجه، صرفاً یک عدد نیست؛ بلکه نشانه‌ای از افت مشارکت، کاهش انگیزه و فاصله گرفتن بدنه کونگ‌فو از ساختار مدیریتی فعلی است.
موضوع دیگری که بارها از سوی فعالان این رشته مطرح شده، نحوه انتصابات و واگذاری مسئولیت‌ها در مجموعه استان است. انتظار می‌رود مسئولیت‌ها بر اساس تخصص، توان مدیریتی، تجربه و شایستگی توزیع شوند و فرصت حضور برای نیروهای مختلف فراهم باشد. در مقابل، تمرکز چند مسئولیت بر افراد مشخصی یا انتصاب‌هایی که مصلحتی و سلیقه ای باشد، زمینه ایجاد نارضایتی و کاهش مشارکت را فراهم می‌کند. اگر هدف، پیشرفت این رشته باشد، استفاده از همه ظرفیت‌های انسانی استان ضروری است.
یکی دیگر از نقاط ضعف قابل تأمل، نحوه مدیریت بحران در مسائل مختلف استان است. چه در اختلافات مدیریتی شهرستان‌ها، چه در مواجهه با حواشی و چه در برخورد با اتفاقات اخلاقی و انضباطی، انتظار می‌رود مدیران ارشد با تدبیر، آرامش و اقتدار عمل کنند، نه اینکه خود نیز بانی اختلافات زیر پوستی در مجموعه باشند. مدیریت تنها در زمان آرامش معنا پیدا نمی‌کند؛ هنر واقعی مدیریت زمانی مشخص می‌شود که مجموعه با چالش روبه‌رو است. بسیاری از فعالان این رشته معتقدند در سال‌های اخیر، این انتظار به طور کامل محقق نشده است.
امروز دیگر نمی‌توان همه مشکلات را به کرونا نسبت داد. کرونا سال‌هاست به پایان رسیده و اکنون زمان پاسخگویی درباره عملکرد چند سال اخیر فرا رسیده است. اگر قرار بود شرایط بهبود پیدا کند، آثار آن باید در بازگشایی و راه اندازی باشگاه های آموزشی توسط نسل جدید مربیان،افزایش ورزشکاران، حضور پررنگ مربیان، بازگشت پیشکسوتان، مشارکت بیشتر داوران و نتایج بهتر تیم‌های استان دیده می‌شد؛ اما شواهد موجود، روایت دیگری را بیان می‌کند.
خطاب این نقد، هیئت کونگ‌فو و هنرهای رزمی استان بوشهر و انجمن کونگ‌فو توآ استان بوشهر است. آقایان جواد حیدری و حمیدرضا بنافی، امروز بیش از هر زمان دیگری لازم است صدای بدنه این رشته را بشنوید. سکوت و غیبت بسیاری از مربیان، داوران و پیشکسوتان، نشانه رضایت نیست؛ بلکه ممکن است نشانه ناامیدی از شنیده شدن باشد.
هیچ مدیری فراتر از نقد نیست و هیچ جایگاهی نباید مانع مطالبه‌گری دلسوزانه شود. مسئولیت مدیریت، تنها برگزاری مسابقات یا صدور احکام نیست؛ بلکه حفظ سرمایه انسانی، ایجاد انگیزه، همدلی، برنامه‌ریزی، پاسخگویی و بازگرداندن اعتماد جامعه ورزش نیز بخشی از همین مسئولیت است.
نمیدانم کونگ‌فو استان بوشهر هنوز ظرفیت بازگشت به روزهای پرافتخار خود را دارد یا خیر زیرا سرمایه اصلی آن، انسان‌هایی هستند که سال‌ها برای این رشته زحمت کشیده‌اند و اکنون با برخی تدابیر مدیریتی کنونی این مهم قدری دور از ذهن است. اما تحقق این هدف، نیازمند بازنگری جدی در تغییر و یا شیوه مدیریت، استفاده از همه ظرفیت‌های استان، احترام به پیشکسوتان، اعتماد به نیروهای متخصص، توجه به جایگاه مربیان و داوران و برنامه‌ای شفاف برای آینده است.
امروز زمان آن رسیده است که مسئولان تا قبل از آن که دیر شود به جای نادیده گرفتن نقدها، آن‌ها را فرصتی برای اصلاح بدانند. جامعه کونگ‌فو استان بوشهر نه خواهان حاشیه است و نه اختلاف؛ مطالبه اصلی این خانواده، بازگشت اعتبار، نشاط، وحدت و جایگاهی است که سال‌ها برای به دست آوردنش تلاش شده است.
امید است این نقد، آغاز گفت‌وگویی سازنده برای اصلاح مسیر باشد؛ زیرا موفقیت کونگ‌فو استان، موفقیت همه اعضای این خانواده بزرگ است و تداوم وضعیت فعلی، به سود هیچ‌کس نخواهد بود.
نوید کریمی
قطره کوچکی از دریای بیکران اما خشک شده کونگ فو استان بوشهر
